Transport

   Dziś dla odmiany zaprezentuję kolekcję, która powstała kilka tygodni temu.
   Jest to Transport lądowy, wodny i powietrzny.
   Nie znaczy to wcale, że wcześniej nie miałam pocztówek przedstawiających ten motyw - miałam, jednak nie miałam planów aby celowo dokupywać kolejne kartki związane z tematem.
   Docelowo w kolekcji powstaną poniższe podziały:
STARE AUTA:

    Dwie pierwsze pocztówki niemal od zawsze przeznaczone były na wymianę, trzy pozostałe to wakacyjny nabytek - tak oto powstał zalążek mam nadzieję niebawem pokaźnej kolekcji.
STATKI:

    Króciutko - uwielbiam. Wszystkie, i te duże i  te małe, ale najbardziej lubię żaglowce.
POCIĄGI:

Jeszcze mój postcrossingowy nabytek:
SAMOLOTY:

  Przyleciał do mnie w zeszłym roku z Holandii.

Zamek Książ

Zamek Książ - jest trzecim pod względem kubatury, po Malborku i Wawelu, zamkiem w Polsce. Znajduje się w jednej z dzielnic Wałbrzycha, zwanej także Książ. Usytuowany na wysokim skalistym urwisku, z trzech stron otoczony jarem, majestatycznie góruje nad całą okolicą.

     Pierwsze pisemne wzmianki o powstaniu zamku datowane są na lata 1288 – 1292. Zamek, wtedy obronny, odnowił i rozbudował książę świdnicko–jaworski, Bolko I.  Książ przebywał w rękach Piastów Śląskich do roku 1392, kiedy to na mocy układu sukcesyjnego, po śmierci Bolka Małego (wnuka Bolka I), przeszedł w ręce czeskie. W tym czasie nazwę zamku zmieniono na Fürstinsteyn (Książęcy Kamień).
    Kolejnym etapem w historii zamku było władanie Jagiellończyków (od 1491r.). Jednak nie pozostał w ich rękach zbyt długo, w 1497 r. został sprzedany Janowi von Scheilenbergowi, którego syn także długo zamkiem się nie nacieszył – oddał Książ w zamian za Głuszycę Piotrowi Haugwitzowi, w 1503 roku. Już w 1508 roku potomek Haugwitza odsprzedał zamek Konradowi Hobergowi ( Rodzina Hobergów w XVII w. zmieniła nazwisko na Hochberg). Ród ten w roku 1605 wykupił sobie prawa do dziedziczenia zamku - Hochbergowie byli jego właścicielami aż do 1945r.
 

Przedwojenna pocztówka z Książa

     Ernest Maximilian von Hochberg, przebudował zamek w barokowy pałac (1718 – 1734r.), z salą Maksymiliana, dziedzińcem honorowym i pawilonem Letnim na Topolowym wzgórzu. Od 1789 do 1833 roku, kolejny spadkobierca zarządzający zamkiem, Jan Henryk VI kazał stworzyć sztuczną ruinę, nazwaną Starym Książem.

   W 1905 r. jeden z Hochbergów, Hans Heinrich XI, otrzymał od cesarza Wilhelma II najwyższy tytuł książęcy – Herzog von Pless. Tytuł ten nie był dziedziczny i należał w rodzinie tylko do niego. 
   Za panowania Hansa Heinricha XV (1908 - 1923r), którego żoną była Mary Therese Oliwia Cornwallis-West, zwana księżną Daisy zamek po raz ostatni zmienił wygląd. Dobudowano dwa neorenesansowe skrzydła i stworzono elewację odpowiadającą barokowej wschodniej fasadzie, zwieńczoną kartuszem z herbami małżonków von Hochberg.
     W 1941 roku Książ został zajęty przez państwo niemieckie, a do zamku wkroczyła organizacja „Todt”.

    Niemcy niszczyli wszystko, co wpadło im w ręce nadając pięknym kiedyś wnętrzom ponury, koszarowy wygląd. W skałach pod zamkiem zaczęto drążyć liczne, ciągnące się nawet na dwa kilometry, tunele.. Właśnie w związku z opisanymi wyżej podziemnymi tunelami wokół Książa powstało wiele opowieści, jakoby to pod zamkiem znajdowały się pomieszczenia, podziemny bunkier – główne centrum dowodzenia wodza, a także teoria, że znajduje się tam pomieszczenie, odpowiadające rozmiarom „Bursztynowej Komnacie”. Do dziś badacze i historycy skupiają swoją uwagę na Książu, wciąż trwają spory o to, co tak naprawdę znajduje się pod zamkiem. 
    Do sierpnia 1946 roku stacjonowały w Książu wojska sowieckie, dokańczając dzieła zniszczenia zamku. Dopiero w latach 1956 – 1962 zabezpieczeniem zamku zajął się Wojewódzki Konserwator Zabytków z Wrocławia.

     W roku 1991 właścicielem Zamku Książ została Gmina Wałbrzych. Obecnie zamek pełni funkcje muzealne i hotelowe. W zamku znajduje się około 400 pomieszczeń, wykorzystywana jest jednak zaledwie część tego wielkiego potencjału, w niższych partiach na użytek muzeum, w wyższych - jako hotel. Otoczenie rezydencji stanowią starannie utrzymane wielopoziomowe tarasy, będące miniaturami ogrodów we francuskim stylu. 

 

Widoki Dawnego Rembertowa

Rembertów - obecnie jedno z osiedli Warszawy położone w jej wschodniej części.
Troszeczkę z historii:
  Początki osady i późniejszego miasta Rembertowa wiążą się z wojskiem oraz otwarciem w roku 1867 na trasie Warszawa -Terespol - Moskwa magistrali kolejowej.

Stacja kolejowa w Rembertowie , przed 1939 r.

      W 1888 roku władze carskie wykupiły od dotychczasowych właścicieli folwarków tutejsze tereny i przeznaczyły je na poligon artyleryjski. Lokalizacja poligonu w okolicy Rembertowa miała ogromne znaczenie dla tych okolic. W stosunkowo szybkim czasie na dotychczasowych nieużytkach zaczęły powstawać sklepy i zakłady rzemieślnicze świadczące usługi na rzecz armii carskiej.

Odlewnia żelaza inż. Jana Abratańskiego, przed 1939 r.

Kościół Garnizonowy, przed 1939 r.

    W 1931 roku powstało tu Centrum Wyszkolenia Piechoty. Stare, drewniane, pamiętające jeszcze czasy carskie. Domki znajdujące się na terenie zastąpiono nowoczesnymi i funkcjonalnymi budynkami, które częściowo dotrwały do naszych czasów.

Hotel Oficerski Centrum Wyszkolenia Piechoty, przed 1939 r.

Pomnik Marszałka J. Piłsudskiego przed bramą Centrum Wyszkolenia Piechoty

    1 kwietnia 1939 roku Rembertów otrzymał prawa miejskie. Zaczęła się zasadnicza zmiana oblicza miasta: drewniane, zbudowane jeszcze za carskich czasów obiekty, zaczęto zastępować wygodnymi willami i blokami kadry oficerskiej.

Widok Alei Marszałka Piłsudskiego przed 1939 r.

     W wilii przy ówczesnej Al. J. Piłsudskiego (dziś Gen. A. Chruściela "Montera") mieszkał przebywający w Polsce w latach 1920-1921 Charles de Gaulle.

    Na poniższej pocztówce widzimy budynek, do którego w latach trzydziestych przeniesiono Szkołę Powszechną nr. 1. W roku szkolnym 1940/41 szkoła została wyrzucona z budynku a zakwaterowani zostali w nim żołnierze Wehrmachtu. Latem 1944 roku w wyniku działań frontowych budynek został wypalony i wymagał remontu. Szkoła podstawowa mieściła się w tym budynku do momentu wybudowania nowego budynku szkolnego, czyli do początku lat 60.

Obecnie w budynku znajduje się Akademia Pedagogiki Specjalnej im.  M. Grzegorzewskiej.

     Jako ostatni zobaczymy budynek Gimnazjum Izabeli Adamskiej, wybudowany na początku lat trzydziestych. W 1932 r zaczęła w nim działać Prywatna Szkoła Powszechna Izabeli Adamskiej. W 1938r uzyskała uprawnienia szkoły publicznej i powstało Prywatne Gimnazjum Koedukacyjne Izabeli Adamskiej. W okresie okupacji gimnazjum zamknięto a na jego miejscu działała Prywatna Szkoła Handlowa Stanisława Bąby. We wrześniu 1944 roku wznowiono edukacje, w tym czasie szkoła została już upaństwowiona i nadano jej imię Tadeusza Kościuki. W 1967 r Liceum przeniosło się do nowego budynku.

Obecnie w budynku mieści się Dom Kultury "Rembertów"

   W 1957 roku Rembertów utracił prawa miejskie i został włączony do miasta Warszawy, jako część dzielnicy Praga Południe.





Źródła: www.dawnyrembertow.pl

Czeskie zamki część 1

Czeskie zamki i pałace - temat rzeka, można pisać i pisać, dziś przedstawię tylko kilka z nich.

Naszą małą podróż zaczniemy od jednego z największych czeskich zamków, położonego tylko kilkanaście kilometrów od granicy polsko-czeskiej. Zamek Frydlant, bo to o nim mowa, to najdłużej dostępny obiekt turystyczny nie tylko w Czechach, ale i w Europie Środkowej. Można było go zwiedzać już w 1801 roku.

  Pierwsza pisemna wzmianka o Frydlancie pochodzi z 1278 roku, kiedy to król czeski Przemysł Otokar II odebrał zamek i okoliczne dobra rodzinie Ronoviców i sprzedał je Rulkovi z Biberstejna za 800 grzywien srebra. Ród Biberstejnów miał tu siedzibę przez prawie trzysta lat, w tym czasie budowlę z rozmachem rozszerzono i ufortyfikowano.

  Zamek Frydlant jest cennym przykładem połączenia dwóch architektonicznych obiektów: średniowiecznego grodu obronnego z pałacem renesansowym.

  Grabstejn - zamek położony na stromej górze, niedaleko doliny rzeki Nysy Łużyckiej. Kwestia powstania zamku do dziś jest nie ustalona, historycy nie są zgodni na kiedy datować jego początek. Wiadomo jest tylko, że właśnie tu w drugiej połowie XIII wieku, za czasów panowania Przemysława Otokara II pojawia się postać burgrabiego z Donina.

 

    Z części gotyckiej poza kilkoma architektonicznymi elementami, zachowała się jedynie okazała wieża obronna. Była ona wiele razy przebudowywana, ta obecna jest obniżona a jej dach przypomina historyczny hełm. Z wieży roztacza się piękny widok na pogranicze trzech państw: Czech, Polski i Niemiec,

Hruby Rohozec, ten zamek położony jest w Turnowie - bramie Czeskiego Raju. W czteroskrzydłowym zamek udostępnia się zwiedzającym ponad dwadzieścia umeblowanych pomieszczeń. Do najpiękniejszych pomieszczeń zamku należy biblioteka z galerią portretów właścicieli oraz gotycki pokój jadalny w postaci sali rycerskiej. Ciekawostką są obrazy przestawiające alegorie z życia mężczyzny oraz alegorie z życia kobiety

Zamek jest otoczony parkiem w stylu angielskim z kilkoma cennymi i rzadkimi drzewami oraz posągami myślicieli z XVIII i XIX wieku.

Ciekawostka: 
   " W 1946 r. po piorunochronie do zamku włamał się złodziej, ukrywał się w tu przeszło trzy tygodnie. Nocami chodził na łupy do pobliskich miasteczek. Jego kradzieże wywołały wśród mieszkańców pogłoski, iż na zamku ukrywają się nimieccy żołnierze, którzy mimo klęski Hitlera dalej kontynuują sabotaż i terror. Nie wiedząc ilu sabotażystów ukrywa się w zamku, otoczyły go jednostki wojskowe. Bandyta - złodziej przebrany w zbroje znalezione na zamku bronił się strzelając z okien z  kuszy i pistoletów dostępnych na zamku. Jednak w bezpośredniej walce nie miał szans na pokonanie żołnierzy. Widząc swoje rany bandyta sam odebrał sobie życie wcześniej jednak zdążył napisać na kartce papieru wiadomość" Nie złapiecie mnie żywcem. Mściciel" 
 Ślady po kulach do dziś są widoczne m.in. na drzwiach biblioteki. ***

Ciąg dalszy nastąpi ....
   *** źródło: przewodnik mówiący po czesku i słowacka wikipedia, więc mam nadzieję że udało mi się przytoczyć tę anegdotę we właściwiej formie.

Wrocław - Ratusz

Dziś kilka słów o wizytówce Wrocławia, czyli o ratuszu.
Jak informują przewodniki jest to najlepiej zachowany historyczny ratusz w Polsce.

  Początek wrocławskiego ratusza datuje się na  końcówkę XIII w., kiedy to powstała jego najstarsza część (w tej chwili część ta jest niewidoczna z zewnątrz, zasłaniają ją później dobudowane części budynku). Minęło troszkę czasu zanim ratusz uzyskał swój dzisiejszy charakter - gotycki z elementami stylu renesansowego - rozbudowy i przebudowy trwały niemal 250 lat, aż do XVI wieku.

     II Wojnę Światową ratusz przeżył bez większych strat, nie licząc sklepienia zniszczonego przez bombę. Jednak już w 1949 r. dokonano odbudowy i renowacji całego budynku.
     Na powyższej pocztówce widać przewody trakcyjne - tramwaje kursowały po rynku wrocławskim do połowy lat 70' .

    Co innego jednak przyciągnęło moją uwagę, mianowicie pręgierz. Jest widoczny na pocztówce przedstawiającej ratusz w XIX wieku oraz na tych aktualnych, nie ma go natomiast na pocztówce z lat 70'. Dlaczego?  Otóż obecny pręgierz jest wierną kopią oryginału wzniesionego w 1492 roku.
  W lutym 1945r. pręgierz został mocno zniszczony, a rozebrano go w kwietniu 1947r. Rekonstrukcji dokonano dopiero w latach 80 zeszłego wieku opierając się na posiadanej dokumentacji z 1925 r.

Ciekawostka:
Według legendy pod pręgierzem wychłostano Wita Stworza, któremu udowodniono sfałszowanie weksla.